تمامی مطالب مطابق قوانین جمهوری اسلامی ایران میباشد.درصورت مغایرت از گزارش پست استفاده کنید.

جستجو

من شدم خلق که با عزمی جزم پای از بند هواها گُسَلَم

    شعری زیبا در بیان غفلت ما از بزرگترین سرمایه ی زندگی مان: عمرمان ! ادامه مطلب رو یادتتون نره!

    طی شد این عمر تو دانی به چه سان؟

    پوچ و بس تند چنان باد دمان

    همه تقصیر من است این

    و خودم می دانم

    که نکردم فکری،

    که تأمّل ننمودم روزی،

    ساعتی یا آنی

    که چه سان می گذرد عمر گران؟

    کودکی رفت به بازی،بفراغت،به نشاط

    فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

    همه گفتند:کنون تا بچه است بگذارید بخندد شادان

    که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست،

    بایدش نالیدن

    من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن؟

    نتوان فارغ و وارسته ز غم همه شادی دیدن؟

    همچو مرغی آزاد هر زمان بال گشادن؟

    سر هر بام که شد خوابیدن؟

    من نپرسیدم هیچ که پس از این ز چه رو بایدم نالیدن؟

    هیچ کس نیز نگفت:زندگی چیست،چرا می آییم………؟

    بعد از چند صباح به چه سان باید رفت؟

    به کجا باید رفت؟

    با کدامین توشه به سفر باید رفت؟


    این مطلب تا کنون 44 بار بازدید شده است.
    ارسال شده در تاریخ یکشنبه 11 مهر 1395 [ گزارش پست ]
    منبع
    برچسب ها : , ,

آمار امروز سه شنبه 25 مهر 1396

  • تعداد وبلاگ :55475
  • تعداد مطالب :158378
  • بازدید امروز :388442
  • بازدید داخلی :36277
  • کاربران حاضر :264
  • رباتهای جستجوگر:355
  • همه حاضرین :619